Impresjonizm był kierunkiem w literaturze, muzyce, rzeźbie i malarstwie, który zaistniał pod koniec ostatniego trzydziestolecia XIX wieku i przetrwał do początków XX stulecia. Szczególny rozgłos przyniosła mu działalność wybitnych malarzy: Renoira, Moneta, Maneta i Degas.
Tworzone przez nich obrazy odznaczały się subiektywnym utrwaleniem wrażeń, pod których wpływem znajdował się akurat artysta. Charakteryzowała je pospiesznie stawiana kreska, malowanie za pomocą punktów oraz duża ilość światła. Główne tematy skupiały się wokół natury i ludzi, w związku z czym trzeba je było namalować tak, jak się je widziało w danym momencie. Za chwilę bowiem zmianie ulegał kąt padania promieni słonecznych, ten sam widok widziano więc już z innej perspektywy. Impresjonizm w malarstwie uwidocznił się więc jako nie zbyt dokładnie odwzorowany obraz, przedstawiający ulotną chwilę. Stąd też widoczne są silne refleksy światła, niewyraźne postacie ludzi i zamazane detale, które bardzo często odbijają się w wodzie. Co ciekawe, obrazy oglądane z bliska wydają się być chaotyczne, dopiero widziane z pewnej odległości układają się w całość.
Pierwsza wystawa odbyła się w Paryżu w 1874 roku. Niestety, została przyjęta bardzo wrogo: zarówno krytycy, jak i zgromadzeni goście nie pozostawili na nowym stylu suchej nitki. Najwięcej niepochlebnych opinii zebrał obraz Moneta zatytułowany „Impresja, wschód słońca”. Jako parafrazę tytułu, w sarkastycznych komentarzach, używano więc terminu „impresjonizm”.
Niektórzy impresjoniści bardzo przeżyli tę wystawę, a ich entuzjazm wyraźnie osłabł. Jedynie nieliczni pozostali wierni czystemu impresjonizmowi, pozostali zaczęli eksperymentować z innymi stylami (np. Renoir). Warto podkreślić, że pomimo wcześniejszych kpin, ich twórczość wywierała duży wpływ na pokolenie młodych malarzy (Van Gogha, Cezanne, Gaugauina).
Dopiero na przełomie XIX i XX stulecia zaczęto doceniać ich prace. Pojawiły się liczne reprodukcje obrazów, a do najchętniej kopiowanych należy wyśmiana wcześniej „Impresja, wschód słońca”. Obecnie za oryginalne prace twórców impresjonizmu trzeba zapłacić nawet kilkadziesiąt milionów dolarów.